qu'est-ce qui s'est déjà passé?

Salut à tous!

We zijn nu reeds twee weken in de huid van onze Waalse landgenoten gekropen en Murphy heeft ons al meermaals liggen gehad.
Buiten het feit dat we -vanzelfsprekend- al een keer op de verkeerde bus zijn gestapt, hebben we al schandalig veel telefoontjes moeten doen naar Catalano, de 'huisbaas' van onze o-zo-fantastiche onderkomens.
Doel van deze telefoontjes: hem ertoe bewegen ervoor te zorgen dat de verwarming werkt, dat er licht is (L&J), dat er terug warm water is, hem meedelen dat de helft van mijn kamer onder water staat, hem vragen of er nogiemand een sleutel van mijn kamer heeft omdat het een beetje verdacht begint te worden dat deze 's avonds regelmatig ongesloten is terwijl ik deze 's morgens 100% zeker op slot heb gedraaid,... Heel avontuurlijk en spannend allemaal! ;-)

Gelukkig worden we hier hartelijk ontvangen door alle leerkrachten én leerlingen die deze school rijk is. We hebben een leuk lesrooster, mits de door ons aangevraagde aanpassingen her en der, en hebben een fantastische bibliotheek tot onze beschikking die bestaat uit vele boeken die je nauwelijks durft aan te raken uit schrik dat ze uit elkaar gaan vallen (je rigole) en 3 computers die werken met de snelheid van het licht. Hoewel de bibliothecaris een erg lieve man is, moeten we bekennen dat Wim hier toch echt wel af en toe gemist wordt.

Nu we eindelijk hebben ontdekt hoe we via het chaotisch lijkende busnet van punt A naar punt B kunnen geraken, hebben we stad natuurlijk al van binnen en van buiten verkend. Onze zoektochten hebben al geleid tot een overdosis onnodige, maar zeer leuke aankopen, bestaande uit kleren en schoenen... Wat heeft een meid (sorry Jeroen) nog meer nodig?

We hebben natuurlijk al vele nieuwe vriendjes gemaakt en Jeroen heeft tot zijn grote vreugde al mogen ontdekken dat ook de jongens hier elkaar een kus op de wang geven bij het begroeten.
We zijn natuurlijk niet de enige Erasmus-studenten hier: er zijn nog 2 Zwitserse meisjes hier die wanhopig, maar tevergeefs op zoek gaan naar discotheken, dancings en eender wat voor gelegenheid waar een beetje lol te trappen is. Loverval (waar zij wonen) is nu niet echt een grootstad te noemen en Charleroi, tjah, daar hebben ze al een aantal cafeetjes ontdekt waar ze dan vrolijk binnenstapten om te ontdekken dat ze de enige vrouwelijke aanwezigen waren en dus in het middelpunt van de mannelijke, doch onaantrekkelijke, belangstelling stonden. De verhalen zijn echter hilarisch...!

In de hoop dat mijn verwarming niet nogmaals ontploft en ik de juiste bus neem vanavond, groet ik jullie!

grtz,

July